overskrift her

Rett før eg sovna om kvelden blir eg som oftast veldig smart og filosofisk. Nesten like ofte er alle dei djupe, spissfindige tankane borte vekk morningen etter. Men i går huskar eg at eg låg og tenkte på kor fascinerande det egentlig er at Dr. og eg hadde eit felles mareritt då vi var små (som i bleiesmå). Ikkje som i at vi hadde en handfast ting vi begge var redde for, men vi har altså komt fram til at vi, i skjøre barndomsår, var belasta med samme tilbakevendande, bedritne, utrulig skumle drøm. Den gjekk ut på at det var ein bitteliten ting, som f. eks. ei...flis...? I alle fall så var den der, i drømmen, i lag med en heilt avsindig gigantisk ting, det kan ha vore ein betongsylinder. Akkurat kva som var så skrekkelig skummelt med dette er eg ikkje lenger skråsikker på, men det handla bl. a. om det ufattelege størrelseforholdet mellom dei to tinga. Det er i grunn rart vi, med noko slikt i sekkjen, har vekse opp til å bli dei sunne, sinnsfriske prakteksemplara av norsk bygdeungdom som vi jo framstår som den dag i dag!(Utfyllande kommentarar er hjarteleg velkomne Mr. Dr.)