Hækking og sånt.

Etter lengre tids intens hækking på det trådlause nettet til naboen, har det endeleg lukkast meg å nå den store verdsveven. Det skal seiast at eg ikkje hadde greid dette kunststykket utan betydeleg hjelp frå ei velvilleg mor, som opp til fleire gonger vitja den aktuelle naboen, for å snike til seg koden. Men hækkings er hækkings og no ligg verdsveven open for mine føtter. Jippo.